ازتعرق بی امان دستهایمان که

                                         یکی می برید و یکی میکشید

از کمینگاه نگاه هایمان که

                                  یکی میدریدو یکی میکشید

از تشنج نفسهایمان در هم که

                                        یکی می وزید و یکی میکشید

از تشدید تند تپش قلبهایمان که

                                         یکی می تکید و یکی میکشید

از عصیان داغ بوسه هایمان که

                                       یکی می مکید و یکی میکشید

از اشتیاق این کفر بر لبهایمان که

                                           یکی می گزید و یکی میکشید

از کودتای آخرین کلماتمان که

                                     یکی می شنید و یکی میکشید

از انعکاس منقلب بغض هایمان که

                                            یکی می پرید و یکی میکشید

از

  رایحه ی

            هنوزگی

                       عطر تن متعرقت

                                            که می رفت و .....

                                                                   مرا

                                                       م...ی...ک...ش...ی...د

می آیم از درون علامت سوال ها

آتش به جان گرفته از این ابتذال ها

معلول گشته ام ز علل های مقتضی

مربوط میشود به شما, افتعال ها

ما پای بسته, دست شکسته, رسیده ایم

پر پر زدیم در قفس بسته بال ها

می جوشم از حرارت سردی عشق تو

باور بکن که راست میشنوی این مثال ها

در دفتری که به نامت گشوده ام

تحریر میکنم همه را در خیال ها

ای کاش دست و زبانی نداشتم

می زیستم خموش و خروشان چو لال ها

آیینه ها مکدر تکرار ما شدند

یاد آوری نمیکنند زمان زلال ها

من ,شاعر چرت و چرند و چروک و چرک

بی معنی اند و در دلشان شرح حال ها

پ ن:   یه مدتی نبودم و این نبودن به من تحمیل شده بود

پ ن:  من هنوزم منتظرم که یک روز آفتاب از سمت تو برایم طلوع کند.مهدیه

مستقیم اشاره میکنم به تو

مهدیه

با امروز شد ۴۱ روز که ندیدمت

اگه بخوای ساعت و دقیقه ش رو هم میتونم بگم

هیچ گلایه ای ازت ندارم چون این منم که تو رو خواستم و خودم میدونم که تنهام

تنهام یعنی اگه منو میخواستی تا حالا زنگ زده بودی

بیرحمانه ترین کاری که کردی اینه که تلفنت رو دادی به ...

و من هر بار که زنگ زدم بی نتیجه بود

این روزا تنهاتر از همیشه ام

 نمیخوای بداد کسی برسی که تنهایی این همه مدت جنگید که تو رو به دست بیاره

نمیتونم فراموشت کنم

اگه میتونستم تا حالا کرده بودم

منتظرت میمونم

و مثل همیشه

صبر

صبر

صبر

اومدم دمه دانشگاهتون

چند بار ولی ندیدمت

آخرین بار یه نفر دیدم که شاید تو بودی سارافون تنش بود

و راهت رو کج کردی و رفتی

با خودم گفتم

وقتی نمیخوای منو ببینی

چه دلیلی داره که من

جلوی چشمت باشم

پس دیگه نیومدم

تولدم رو هم که تبریک نگفتی

فقط برگرد

از خدا همین یه چیزو میخوام

آی با توام

...باکره

مشوش است ایمانی که تو به لجن کشیدی

                                 در این ناباوری ها

و هول انگیز است کودکی که نطفه اش را تو نشاندی

                                 در این ناباروری ها

                                پشت سرت را دیده ای؟؟؟

پرنده تنهای روی درخت

درخت تنهای روی تپه

تپه تنهای روی افق

                   وافق

افق آنجا که

           پاهایت میرفت و

           چشمانم ایستاده بود و

           دل نظاره میکرد و

           دست استغاثه

                        و تو بودی که میبریدی

نگاه...

بیشه پر است از گلهای وحشی

و بالاتر کوه  

وبر فراز کوه آسمان

                     و بالای آسمان میگفتند....خدایی هست

                                             هنوز هم؟

خدا میداند که خدا را از سادگی شناختم

و تو می دانی که سادگی همیشه گی من است

و من میدانم که همیشه گی در هیچ دکانی موجود نیست

هر روز تقریر میکنم تقدیری را که تقصیر تو بود

و افق

آنجا  که

میدویدم و نمیرسیدم

میرسیدم و دور میشدم

دور میشدی و نابود میشدم

دیوانی از چرند ,یک مشت حرف مفت

کفری وقیح را شاعر دوباره گفت

.

.

.

بگذریم شاید بعدها گفتن...

پدران

اساطیر

نمادها

همه میشناسیم یک از این دست 

                                              ها, ها, را

شاید مجسمه شان را بسازند و در میدان ولیعصر جایی برای ریدن کلاغها باشند

کتاب شوند و در نمایشگاه بین المللی بچاپندشان و با بن معامله شوند

یک عکس سیاه و سفید با موهای ژولیده پولیده از شان در دیوار هرجا باشد

شاید زورکی یک کوچه ی بن بست بنامشان شود

روی تی شرت ها را یادمان نرود

این یعنی اسطوره؟                        

                         این؟

                         این؟

                              چه قصه غم باری

ولی ...................

                         من یکی شان را دیدم که

                         مجسمه نداشت

                         کتاب نشده بود

                         عکس هایش .....ساده

                         و البته نام خیابانی هم به اسم او نیست*

                         روی تی شرت بوی عرق نمی داد

 یک مبارز

 یک جنگجو 

 یک انقلابی

 یک پهلوان افسانه ای     

 یک آدم معمولی دیدم که با زندگی میجنگید

 نتیجه ی جنگ مهم نیست او میجنگید و دشمن

                 تا افق ادامه داشت

او را در آینه دیدم

                 گاهی سری به آینه بزنید

                                                 شما هم می بینید

                                                                       می بینید؟

*نوا

پ.ن      من دیدم .مردی را که.....................

پس نوشتم:    میدونی که منظورم خودتی(نمیدونم)از این به بعد همون کاری رو میکنم که تا حالا کردم مبارزه میکنم و صبر تا .......................................................................وقتش بشه

پس نوشتم:جمعه..................................................................................سیاه

                فیلم خانه سیاه است . فروغ رو دیدم

دلم گرفته از این روزهای روشن و خوب , برای دیدن باران سیاه میخواهم

بهار هم که بیاید دل زمین تنگ است, هوای سرد زمستان و آه میخواهم

رسیده کار به جایی که ساعت دیوار, برای آمدنت, بی قرار و بی تاب است

برای دیدن رویات کوچه در غوغاست ,نگاه ,چشم براهم ,نگاه, میخواهم

بریز نم نم باران چو تیر برتن من ,ببار نیزه ات ای ابر ,تشنه ی مرگم

چنان ببار که چتر پاره پاره شود ,زدست سایه ی شومش پناه میخواهم

پ.ن    بوی موهات زیر بارون.....

پ.ن    دوباره نیست

                                           انگار نه انگار

خیسم  ,عرق میریزم ,تشنه ام, می سوزاند

                                                      این داغناک که اینجا می لولد

             کدام شعله را به جانم افکندی که هر چه میکشیم دود ندارد؟

سر گیجه دارم حالا......

                              این جا که میرسم سوال کردنم میگیرد

چرا مستراح را در پذیرایی میسازند؟

چرا حمام از سر کوچه و زیر بازارچه آمده چپیده توی اتاق خواب؟

                                                                                    پس ما کجا بمیریم؟

چرا ما فشار میدهیم و زندگی فشار میدهد؟

چرا عاشق که میشوی ,دهنت بوی شیر میدهد؟

چرا شبها بیدارم و روزها میخوابم؟

چرا رنگهای مداد رنگی را دزدیدند؟

چرا گوشت خوب از دوست خوب بهتر است؟

چرا سیم خاردار را خدا آفرید؟

                                     چرا همه ی کارهای بد را گردن خدا می اندازیم ؟

                                     کارهای خوب را خودمان گردن میگیریم چرا؟

               چرا؟

                   چرا؟

                        چرا؟

                             چرا هر چه می مکم این لبها را انگار نه انگار؟

پ.ن   آخر هفته ها همیشه غم انگیز و تو نیستی

پ.ن   دلم بارون میخواد و یه خیابون ..............................................................................دراز

گرفته راه نفس را دو دست , طوفانی

برای کشتن شمع , شهر شد چراغانی

کنار رفت پرده ,نمایش شروع شد تازه

کجا؟بشین.نگاه کن این صحنه های پایانی

چه بره های قشنگی ,چه خنجر تیزی

زمان قتل عام گل است این هوای بارانی

بهار بعد زمستان ,خزان پس از گرما

مراتعی پر خاشاک ,جنگلی بیابانی

نگاه ,آن دو چشم فریبنده است و تو داری

غریب ,چشمهای من و بهت ها و حیرانی

در عشق هر چه که داریم وقف آن زلف است

همیشه کفر شنیدی خدا ,چه ایمانی؟

به جان هم که بیافتیم ,شعر می آید

شعور میبرد این وزن های بی جانی

ترانه هم که بگویی ,ترانه خوانی نیست

تمام سطر های دلم را تویی که میخوانی

بگو که هرزه نبودی, بگو که پاک شدیم

لباس نبود بپوشیم ,این دلیل عریانی

بیا بساز دوباره, بیا خراب مکن

که یادگار تو در من مباد ویرانی

قطار سوت میکشد انگار وقت رفتن شد

مرو ,مکش, مشکن, رحم کن ,بگو که می مانی

پ.ن     نمیخوای بهم فرصت بدی تا جبران کنم

        من میام تو نخواستی نیاساعت۴

پ.ن    سطر به سطر این وبلاگ ماله خودمه و خودش , از کسی روایتی نمیشه

پ.ن    مهدیه و دیگر هیچ.......

تا ته این سیگار که بروم

                              بر میگردم

دودش که به چشمم برود اشک خودش می آید

                                                             از این هم بهتر

مگر چند درجه گرمتر یا سردتر فرقی هم میکند؟

تو هم فکر کن هزیان میگویم از این تب که به جانم افتاده

                                                            اینجا را گند گرفته

                                                            آنجا که توئی را چه؟

اینجا شعر ها را اول خمیر میگیرند و بعد

                                                  در تنور میپزند

شاعران آجر می اندازند و ملات درست میکنند

که گل بگیرند جلوی دهان هر کس را که بخواهد       

                                                دهن کجی کند به رسوم کهنه شان

                                 اگر شعر میگویی ۹ شب باید خانه باشی

                                 جوراب هایت را نباید گم کنی

                                 اگر مسواک نزده بخوابی

                                               فردا پول تو جیبی ات را نمیدهند

                                               بدون پول  هم که کسی عاشقت نمیشود

                                شعر را بگذار در کوزه آبش کنیم

                                                            آلیاژش کنیم

                                                            خود کار بیک میسازیم

                                                                        و

                                                             کار و بارمان از پارو فرو میرود

                                                                                                عشق

                                                                                                خودش

                                                                                                می آید

پ.ن   یک مشت چرت و پرت نوشتیم و شب گذشت

 نقد زیبای یکی از دوستان عزیز در ادامه مطلب

اسمشو گذاشتم: مردی که خودش چهارپایه را از زیر پایش کشید